Arie Kuit, de Charlie Parker van Rotterdam!

Wanneer en waar was jouw eerste kennismaking met muziek? (was het een instrument, een bepaald nummer, een artiest, een concert, de buurman, je moeder die zong?)

Ik was 6 jaar oud toen ik ontdekte dat muziek mij verhalen vertelde, op een manier waarop woorden dat niet konden doen.

Was er een duidelijk moment in je leven waarop je besloot dat muziek jouw passie was?

Dat was ook het moment dat ik muziek wilde gaan maken. Op de lagere school gaven ze blokfluitles en ik ben toen les gaan nemen op een sopraan-blokfluit. Na een jaar ging ik ook altblokfluit spelen.Ik was negen jaar toen ik bij de plaatselijke harmonie met de klarinet begon. Op mijn zestiende hoorde ik voor het eerst “Take Five”, een compositie van de cool-jazz altsaxofonist Paul Desmond. Dat vond ik werkelijk geweldig en ik ben toen overgestapt naar saxofoon. Op het Rotterdams conservatorium kreeg ik les van Leo van Oostrom, een top docent en een zeer kundig saxofonist. Hij gaf zeer breed les. Er was nog geen jazz opleiding, maar Leo behandelde klassiek, jazz en moderne muziek t/m grafische partituren. Vanaf mijn derde jaar op het conservatorium werd de lichte muziek opleiding gestart en kreeg ik les van giganten zoals Ferdinand Povel en Frans Elsen.

Wanneer startte jouw muziek carriërre?

Tijden mijn studie in Rotterdam gingen we op dinsdagavond altijd naar Jazz café Dizzy op de ’s Gravendijkwal in Rotterdam. Barend Petersen programmeerde daar en ik kreeg van hem volop de ruimte om daar te spelen. Dizzy was toen nog een smalle pijpenla met zand op de vloer en pinda-automaten. Daar kreeg ik mijn bijnaam, Arie Kuit, de Charlie Parker van Rotterdam.

Door wie laat jij je inspireren?

Mijn grote helden zijn Paul Desmond, de sound en de lijnen zijn zo mooi en in balans. Charlie Parker, de uitvinder, samen met Dizzy Gillespie, van de bebop. Wat een creatieve speler. Het is erg leuk om verschillende takes van een song te horen. Ze zijn allemaal anders qua improvisatie, ongelofelijk. Cannonball Adderley. Wat hij met Miles en Coltrane opgenomen heeft, in één woord: fantastisch! David Sanborn, de pop specialist. Een bijzondere sound en een kei in improvisaties van 2 minuten lang. Even geen altsaxofonist: de pianist Keith Jarret, zijn vertolking van Stella by Starlight is subliem. (CD Standards Live) Ik kom vaak niet verder dan het intro, en dat tien keer achter elkaar.

Zou je je een leven zonder muziek kunnen voorstellen? Hoe belangrijk is muziek voor jou? 

Alles wat ik doe staat in het teken van de muziek. Optreden, arrangeren, saxofoon-les geven, iBooks maken, studeren, workshops geven en zelfs mijn boekhouden :)

Wat doet muziek met je? Als je speelt, maar ook als je luistert. Kan je proberen de betekenis van muziek voor jou als persoon in essentie te beschrijven?

Als ik zou kunnen beschrijven wat muziek met mij doet, zowel spelend als luisterend, dan zou ik ook een schrijver/lezer kunnen zijn. Maar woorden schieten te kort. Muziek is altijd bij je, de vrolijke momenten, maar ook de droevige momenten en alle emotionele momenten er tussenin. Muziek vertaalt de wereld voor mij.

Wat was jou meest bijzondere muziekervaring?

Een van de meest bijzondere concerten die ik gegeven heb was in Rotterdam. Er was daar een Jazzpodium “Thelonious”, genaamd naar Thelonious Monk- de pianist. Daar hebben we een Parker herdenkingsconcert gegeven. Voor dit concert had ik een aantal arrangeurs de opdracht gegeven, om voor mij een aantal “Standards” te arrangeren voor een strijkkwartet met ritme sectie en saxofoon. 

Kun je een opsomming geven van de highlights in jouw muziekcarriëre?

Genomineerd voor de Pall Mall Jazz Award, ten tijde van de finale was ik op toernee met The Glenn Miller Orchestra, waar ik de lead-altist was. Met dit orkest een geweldige tijd achter de rug. Gespeeld in enorm beroemde concerthalls zoals het Concertgebouw, Amsterdam, de Doelen Rotterdam, de Berliner Philharmonie, het Wiener Konzerthaus. In Palermo, waar “beschermingsgeld” betaald moest worden, anders kon er wel eens wat gebeuren. Tel Aviv, geweldige ambiance en heerlijk eten, wel raar al die soldaten met machinegeweren. Met Bram Peper mee naar Jakarta, waar we een concert gaven voor 12.000 mensen. Met Frank in Person naar Engeland, waar wij een optreden gaven in het landhuis Cliveden, waar rond 1963 de Profumo-affaire zich afspeelde. enz. Druk in de weer met highlights in de maak waaronder “Eleonora’s Choice”: the Vintage Collection. Een programma met songs uit het American Songbook met zelfgearrangeeerde songs voor zang, strijkkwartet en ritmesectie (Eleonora veroverde eerder de Amerikaanse internet-radiohitlijsten met een 'spicey' versie van These Boots Are Made For Walkin' en won diverse prijzen op het fameuze Jazz Vocalisten Concours).

Ik heb de laatste 1 1/2 jaar meer dan 100 shows gedaan in Saoedie Arabië.

Deze deden we met mijn orkest The Skyline Orchestra feat. Frank in Person.

Wat ik het meest bijzondere vond, was dat de speeltijden aan de gebedstijden werden gekoppeld.

Arie Kuit

klein_2020_DD_Juli_foto_Arie_Kuit.jpg

Bodycount - 'Carnivore'

Bodycount is al weer sinds1992 actief als collectief. De band is geformeerd rondom Ice T, die in de jaren tachtig al rappend regelmatig de aandacht op zich vestigde door zijn niet verhullende taalgebruik en harde beats. Bodycount staat bekend om zijn mix van hardcore, metal en rap. Ze brachten tot nu toe 6 cd's uit met wat mij betreft wisselend succes, maar sinds het album 'Manslaugther' uit 2014 lijkt er een opgaande lijn ingezet te zijn. Dit album werd positief ontvangen en klonk na de vorige albums al lentefris. In 2017 kwam het album 'Bloodlust' uit. Heerlijk agressief en nog beter dan zijn voorganger.

En nu zijn we in 2020 en ligt het album 'Carnivore' voor me. Ik ben benieuwd. Ik leg het schijfje in de cd speler en ga er eens lekker voor zitten. Volume draai ik hoog. Surprise me, Bodycount...! Een lekkere obscure gitaar in mijn oor, een dreun, sirenes en dan een krijs van een 'Carnivore' . We zijn gestart en gelijk los. De metal riffs schieten uit de startblokken en Ice T rapt er meteen lustig op los. Op het volgende nummer heeft Riley Gale van de band Power Trip een gastbijdrage. Een heerlijke mix van rap met rauwe zang. Muzikaal roept dit 'Point the finger' bij mij herinneringen aan Slayer op. De volgende knaller is 'Bum-Rush'. Dit is inmiddels alweer de tweede single van het album.  Up tempo raps, een lekkere gitaarsolo en een pakkend 'Public Enemy' achtig refrein. Hier zal hij, als we weer naar  live concerten mogen, vele zalen mee gek maken. 

Op ieder album eert Bodycount een band die hem heeft geïnspireerd. Op dit album is het de beurt aan Motörhead. Het nummer 'Ace of spades'. Een nette cover maar voor mij niet een speciale toevoeging. Op 'Another level' gaat het tempo richting ballad nivo maar dan heb je bij Bodycount nog steeds een power metal song. In het refrein horen we als gast Jamey Jasta van Hatebreed zijn best doen. Het volgende nummer is 'Colors'. Ice-T bracht dit nummer al uit in 1988 maar gooit er nu een Bodycount-sausje overheen, met Dave Lombardo achter de drums. Jawel, van het eerder genoemde Slayer. Hierna volgt voor mij het beste nummer. 'No remorse'. Super toepasselijke titel voor dit nummer. De messen worden letterlijk geslepen. Ice-T gaat echt totaal los en laat even horen wat hij met je doet als je hem tegenwerkt. De riffs zijn super vet en heerlijk slepend en de mix is lekker agressief. Hoe actueel dit album eigenlijk is horen we in het nummer "When i'm gone'. Politiegeweld, nodeloze slachtoffers en racisme worden aan de kaak gesteld met een prachtige gast bijdrage van Amy Lee van Evanescence. Over de nummers hierna schrijf ik niks. Ontdek ze zelf maar. Voor mij is deze release het beste wat Bodycount tot nog toe heeft uitgebracht. Ik ben en blijf een vleeseter. 

Peter Kahmann

Drummer

www.peterkahmann.nl

2020 DDW Juli foto bodycount

Een muzikale traktatie!

kosterfilmSophie Jacques en Annemieke Koster starten de week graag in voor je met een muzikale traktatie!

kijk op onze facebookpagina https://www.facebook.com/watch/?v=680801792651144

Eerste megapopfestival van Europa in Kralingen

Vijftig jaar terug in het weekend van 26, 27 en 28 juni vond het Holland Pop Festival plaats in het Kralingse Bos. Wereldberoemde Amerikaanse en Engelse bands zoals Santana, Pink Floyd, The Byrds, Dr.John en Jefferson Airplane streken neer aan de Kralingse Plas. Muziek dat met de geur van marijuana werd vergezeld en de gemoedelijke stemming van de flowerpower liet doorklinken. Het festival trok naar schatting tot 100.000 bezoekers.

Het was het antwoord op het eerdere Woodstock, een jaar eerder in de Verenigde Staten. Drie dagen van 'love, peace and music' met veel langharige hippies. De jeugdcultuur van toen. Ondanks de grote opkomst deden zich nauwelijks incidenten voor. Velen klommen over de hekken of zwommen gewoon naar het festivalterrein. Er werd geen alcohol geschonken, maar wel werd er flink geblowd, naakt gezwommen, geluierd en geluisterd naar de muziek. Ook werden Nederlandse bands geboekt zoals Supersister (zie foto), CCC. Folk & Blues Inc. en Ekseption. 

Schrijver Fred Baggen werkt samen met Robert Jan Stips (toetsenist Supersister) aan een uit te brengen boek over Supersister. Dit jaar nog verschijnt het vuistdikke en rijk geïllustreerde boek. In december zal het Supersister Project 2020 een aantal optredens verzorgen. Voor datums en locaties zie: http://www.stips.net/agenda

Nog één keer Holland Pop Festival… Het halve-eeuwfeest van ‘Kralingen’ zou in mei en juni worden gevierd met een theatertour, die – zeer spijtig – is afgelast vanwege de coronacrisis. De verschijning van Fifty Up, een Holland Pop Festival- verzamelbox waar je van zult watertanden – vier LP’s met liveopnamen, een dvd en een coffee table book vol met foto’s en herinneringen – komt niet te vervallen maar is uitgesteld tot oktober 2020. Je kunt nog steeds een exemplaar bestellen! Zie https://hollandpopfestival.nl

Ben jij zelf naar het Kralingse Pop festival geweest in dat weekend van 26-27-28 juni van 1970? En heb je ook nog foto’s liggen, of herken je anderen of vrienden op een van die foto’s, stuur dan een mailtje aan ons met die informatie aan: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., , dan plaatsen wij die.  

 

 krali

‘Great Gatsby’ als hoogtepunt Q Bigband!

Van kinds af aan ben ik al met het maken van muziek. Mijn moeder vond het een vanzelfsprekend onderdeel van mijn opvoeding. Ik kan met niet herinneren dat ik zelf ooit gevraagd heb om op muziekles te mogen; ik werd simpelweg naar de muziekschool in Ridderkerk gestuurd. Ik heb daar van mijn achtste tot mijn twintigste met heel veel plezier klassiek pianoles gehad. 

 Toen ik naar Rotterdam verhuisde ben ik met die lessen gestopt, maar ik had altijd nog wel een piano in huis waar ik regelmatig op speelde.  Op een bepaald moment begon het toch weer te kriebelen. Wat zou het leuk zijn om weer muziekles te hebben! Maar wat mij betreft hoefde het niet weer klassiek pianoles te zijn. 

Mijn beide dochters hadden muziekles bij de Rotterdamse SKVR, dus ik wist dat er avonden werden georganiseerd waarbij je de mogelijkheid kreeg om verschillende instrumenten te proberen. Ik vond heel veel mooi, maar toen ik het lokaal binnenstapte waar bas les werd gegeven werd mijn aandacht pas echt getrokken. 

Wat een mooi instrument is zo’n contrabas! En bovendien heel veelzijdig: geschikt voor klassieke muziek én jazz! Maar kan ik dat wel? Zo’n groot instrument en zo heel anders dan een piano? En hoe zou het zijn om te leren improviseren en niet meer alleen met bladmuziek te werken? 2020 DD Juni foto Q bigband Petra

De basdocent zag me twijfelen. Hij pakte de bas en zei: wil je hem een keer vasthouden? Even proberen? Ga maar eens voor die spiegel daar staan! Staat goed he? Je kunt vijf proeflessen nemen, en dan mag je een bas van de muziekschool lenen. Zo gezegd, zo gedaan. En na die vijf lessen was ik natuurlijk verkocht. Ik kocht een eigen bas en begon ijverig te oefenen, als deed het spelen op die dikke snaren in het begin best veel pijn. 

Na een jaar bas les gehad te hebben, mocht ik al in een bandje gaan spelen bij de jazzschool van de SKVR. Want bas spelen in je eentje is leuk, maar samenspelen met andere mensen is nog veel leuker!

Het is nu zo’n zes jaar geleden dat ik mijn eerste bas les kreeg, en inmiddels ben ik er helemaal door gegrepen. Het blijft een lastig instrument, maar het geeft ook veel voldoening als je door veel oefenen merkt dat je vooruit gaat. Ik speel nog steeds in mijn vaste band bij de SKVR, en daarnaast nog in diverse andere combo’s. Een jaar of drie geleden werd ik via-via gevraagd om een keer in te vallen bij de repetitie van een bigband. Dat was op zijn zachtst gezegd en hele uitdaging! Ik kreeg van tevoren een hele stapel bladmuziek met zeker dertig nummers! Onmogelijk om dat allemaal in te studeren. Gelukkig had mijn basleraar de tip: als je het niet meer weet, doe je gewoon iets in de maat, en met zo laag mogelijke noten. Dat is altijd nog beter dan stilvallen, en waarschijnlijk hoort niemand het. Die eerste repetitie heb ik overleefd, en ik mocht zelfs nog een paar keer terugkomen. 

Op een gegeven moment zag ik op Facebook dat een bigband in Delft op zoek was naar een nieuwe bassist. Hoewel ik dus nog niet zoveel bigband ervaring had leek me dat wel wat. Ik reageerde op de oproep, en werd meteen uitgenodigd om een repetitie bij te wonen. Ik werd bovendien verzocht om mijn bas meenemen! Ik ging er een beetje van uit dat ik alleen maar hoefde te luisteren, maar ik moest meteen een halve repetitie meespelen! De eerste kennismaking verliep gelukkig goed, en na een aantal repetities werd ik officieel bassist bij de Q Bigband onder leiding van Marcel Streef. 

Het spelen in een bigband is pittig, maar ook ontzettend leuk. Zo’n grote band met veel blazers brengt een machtig geluid voort, en het is fijn om als bassist daar de ‘bodem’ onder te kunnen leggen, in samenwerking met de drummer en de pianist. Ik moet nog steeds hard werken om het repertoire onder de knie te krijgen, en zo’n repetitie van een hele avond is ook fysiek een uitdaging. Contrabas spelen blijft zwaar, maar gelukkig heb ik inmiddels wel wat eelt op mijn vingers. De Q Bigband treedt regelmatig op en ik heb inmiddels al op diverse podia gestaan. Een hoogtepunt was wel een ‘Great Gatsby’ themafeest in Vlaardingen. Alle bandleden hadden zich fraai uitgedost, de genodigden hadden mooie outfits aan, en er werd volop gedanst op onze muziek. Zoiets geeft echt een kick! 

Op dit moment liggen de repetities helaas stil. Ik mis het samenspelen met de anderen enorm, en ik denk dat dit voor iedereen geldt. Hopelijk kunnen we binnenkort weer bij elkaar komen om (met voldoende afstand) samen te spelen.  Ik heb er alle vertrouwen in dat we in de toekomst weer fijn muziek kunnen maken, voor onszelf, en voor het publiek. Zie ook: www.qbigband.nl